W Muzeum Narodowym 22. września Monika Dolińska, egiptolog, opowiedziała o starożytnej sztuce mumifikacji ciał, znaczeniu tego zabiegu w kulturze egipskiej oraz o zainteresowaniu Europejczyków mumiami.
Na wykładzie można było poznać podstawowe informacje o mumifikacji np. to, że nazwa „mumia” wywodzi się z arabskiego słowa (pochodzenia perskiego) mumija, które oznacza “smołę”. Mumifikowano zazwyczaj ciała faraonów i dostojników starożytnego Egiptu. Wiązało się to z wierzeniami Egipcjan, według których żeby zapewnić sobie wieczne życie po śmierci, bogowie muszą rozpoznać umarłego. Do tego właśnie służy zachowane ciało. Dusza może zostać nierozpoznana. Najpierw mumifikowano tylko faraonów, później nastąpiła demokratyzacja religii i wtedy zaczęto balsamować także ludzi majętnych. Mumie dotrwały do czasów nowożytnych, są cenne ponieważ wraz z nimi zachowały się wszelkie akcesoria, takie jak amulety, malowidła, hieroglify, zdobione naczynia i sarkofagi. Interesowali się tym bogactwem naukowcy, podróżnicy i rabusie. Prelegentka opisała również szokujące szczegóły zainteresowania mumiami w Europie.
Wyjątkowo duży popyt na mumie wytworzył się w Europie w XVI wieku jak również później. Rozpowszechniona została opinia arabskiego uczonego o leczniczych właściwościach zmumifikowanych ciał. Chorzy przyjmowali doustnie kawałki mumii. Zapotrzebowanie było tak wielkie, że przedsiębiorczy handlarze zaczęli wytwarzać kolejne mumie sztucznie postarzane, żeby zaspokoić potrzeby rynku. Dopiero niedawno poddając mumie znajdujące się w muzeach zaczęto prześwietlać rentgenem oraz badać ich wiek. Stąd mamy wiedzę o wcześniejszych fałszerstwach.
Wystąpieniu Moniki Dolińskiej towarzyszył pokaz zdjęć, po wykładach można było obejrzeć Zbiory Sztuki Starożytnej.
Barbara Pawlik
